เทอ…..  เทอรุ้มั้ย? ตั้งแต่ที่เทอจากช้านปายวันนั้น ชีวิตของช้านมันเปลี่ยนไป เทอรุ้มั้ย?

 

 

ทุกอย่างที่เคยสดใส กลับมืดมิด

 

 

ทุกอย่างที่เคยอบอุ่น กลับเว้งว้างหายไป หายไปพร้อมกะเทอ

 

 

เทอ เทอจ๋า มันนานเท่าไหร่แร้วน่ะ ที่เราไม่ได้เจอกัน

 

 

ไม่ได้คุยกัน

 

 

ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน

 

 

ไม่ได้กินข้าวพร้อมกัน

 

 

ไม่ได้เดินไปเรียนด้วยกัน

 

 

ไม่ได้โทรปลุกกันตอนเช้าๆ

 

 

มันนานเท่าไหร่แร้วน่ะ ? .............................

 

 

ตัวช้านเองไม่อยากจาคิดถึงมันเรย

 

 

จิงอยุ่มันอาจเปนเวลาแปปๆสำหรับเทอ แต่สำหรับช้านชีวิตที่ขาดเทอ แต่ละวัน มันโคตนานเรย เทอรุ้มั้ย?

 

 

ตั้งแต่วันแรกที่เทอจากช้านไป

 

ช้านเสียจัย

 

เสียจัย

 

และเสียจัย

 

 

ช้านไม่เคยคาดคิดมาก่อนเรย ว่าเหตุการณ์นี้มานจาเกิดขึ้นกะตัวช้านเอง

 

ช้านไม่เคยคิดมาก่อนเรยเจงๆ ให้ตาย!

 

 

 

แต่พอมาวันนี้ ทุกอย่างมันกลับสายไป

 

 

ช้านไม่สามารถขอให้เทอไม่ไป ช้านไม่อาจรั้งให้เทออยุ่กะช้านได้

 

 

ช้านเข้าจัย เข้าจัยและยอมรับ! อย่างไม่เต็มจัยในการจากปายของเทอ 

 

 

แต่ช้านไม่ได้ขอให้เทอกลับมา เพราะตลอดเวลาเราไม่ได้จากกัน เทอยังอยุ่ในจัยช้านเสมออออ

 

และมันจาเปนเช่นนี้ตลอดปัย....

 

 

แต่ช้านขอ ขอ…. ขอให้ความห่าง ทำให้เรา”คิดถึงกัน” บ้าง ได้มั้ย??

 

ช้านขอแค่น้าน

 

 

 

 

 

สุดท้าย......ทุกวันช้านคิดถึงเทอ

 

     รัก    

 

พลอย....... 

   

........อาทิตย์สีแดง...... 

 

ยามอาทิตย์สีแดง

 

สาดส่องแวงระวี

 

ปลุกพวกเราชาวขจี

 

รีบไปขี้เร็วไว

 

กวนปูนเป็นประจำ

 

สุดชอกช้ำชีวี

 

แถมยังทำโอที

 

ดุจเรานี้เป็นควาย

 

 

เข้าค่ายเราอด

 

งดกินสุรา

 

แอบกินแม้งก้อด่า

 

เห็นพวกข้าเป็น

 

กินแต่โปรตีนเกษตร

 

สุดทุเรศสิ้นดี

 

ไก่หมูก้อไม่มี

 

แต่เรานี้ก้อทน 

 

เพราะเราคน.....

 

 

อาสา!!

 

 

 

 

 

 

 

 

                               ..........หลงป่า........

 

ไก่โก่งคอขันลา…..                ฟังเสียงมันลั่นไพร

 

ฟ้าแจ่มสดใส                                      ฟากฟ้าใหม่เริ่มแล้ว

 

ตะวันโด่งฟ้าลา…                     สาดแสงมาจ้าแจ๋ว

 

คว้าบ้องโดดแผลว                              ดูคล่องแคล่วหนักหนา

 

ล้างหน้าล้างหนวด(ซ้ำ)              อวดของดีบ้องกัญชา

 

หัวเราะลุกขึ้นมา                                  เซถลาโรยแรง

 

ข้าเป็นพรานไพรลา…           แบกถุงไทย่ามแดง

 

ทั้งข้าวและแกง                                    เชิญขนแบ่งเอามา

 

มืดปืนหน้าไม้ลา…                    อีกชุดไฟยาสูบ

 

ทั้งบ้องกัญชา                                       ดีเสียกว่าผู้ชาย (ผู้หญิง)

 

เที่ยวเพลินเดินหาลา…              หมู่นกกามากจริง

 

นกคู่สู่สิง                                             เกาะไม้กิ่งใบตาย

 

เอ๊ะนี่ไหนหว่า(ซ้ำ)                     ป่านี้มีซากเรียงราย

 

มีที่เฉพาะกาย                                       สุขสบายอุรา

 

กระโหลกใบนี้ลา…              วางไว้ที่หว่างขา

 

แกว่งไปแกว่งมา                                   เดินหลงป่าตาลาย

 

 

 จบคร๊าบบบบบบ บ

 

 

 

 

 

วันนี้ขอเสนอ........ บทเพลงประจำค่ายอาสาพัฒนา คร๊าบบบบบบ บ

 

เพลงนี้เสมือนกับว่า เปนเพลงประจำค่ายเลยก้อว่าได้

 

ทั้งเพาะ ทั้งความหมายดี

 

มาดูกานเลยดีฟ่า....

 

 

 

                      อาสาพัฒนา 

 

เราอาสาพัฒนา                                 ใจเริงร่าและสามัคคี

 

เราร่วมจิตอุทิศชีวิตพลี                               ผูกไมตรีแด่พี่น้องผองไทย

 

แม้ห่างไกลไม่ท้อถอย                                 ถึงยอดดอยสูงเยี่ยมเทียมฟ้า

 

เราบุกบั่นฝ่าฟันขึ้นไปหา                            พัฒนาด้วยเมตตาอารี

 

สายลมหนาว เคล้าลมฝน                          ในกมลเราแสนเยือกเย็น

 

และอบอุ่นในบุญที่บำเพ็ญ                         ความลำเค็ญก้อมลายหายไป ~~

 

 

 

อุดมการณ์ชาวค่าย

 

            พวกเราเอยชาวค่ายอาสาท่องแดนไกล

 

ด้วยมีใจช่วยเหลือชาวไทยพี่น้อง ทุกทนระทมหม่นหมอง อยู่ตามท้องถิ่น

 

ทุกข์หนักหนาอดแล้งข้าวปลาอาหาร ทุกข์ยากมากเหลือเราจุนเจือจาน แนะนำหลักการเกษตรกรรม

 

 

 

สอนสาธิต หลักการปลูกผลิตพืชพันธุ์

 

สร้างโรงเรียนให้เขียนอ่านกัน  บ้างสร้างสะพานฝ่ายกั้นน้ำ

 

ถาวรวัตถุล้วนเลิศล้ำ ชาวบ้านร่วมกันมากหน้า

 

 

 

เรามุ่งหวัง ร่วมพลังเพื่อชาติก้าวหน้า ร่วมใจเร่งรัดพัฒนา

 

งานค่ายอาสาเราหมั่นทำ งานหนักเหนื่อยยากเราตรากตรำ

 

 

 

จน

 

สำ

 

เร็จ

 

สม

 

อุดมการณ์ !!

 

 

 

จบแล้วคร๊าบบบบบ บ เพลงแรก เพลงนี้จาร้องต่อกันเลยน้า!

 

 

 

 

   บทกลอนมอบแด่พี่เกษตรศาสตร์

   เหมือนกับเทพประทานพรอันมีค่า
เหมือนกับฟ้าคืนความชื้นแห่งวสันต์
เหมือนกับบุญหล่นทับทรัพย์อนันต์
ที่เรานั้นไม่พานพบและเคยมี

  เมื่อข่าวพี่แพร่กระจายในหมู่บ้าน
โนนยางนั้นต่างชื่นบานกันทุกที่
ต่างคุยกันด้วยรอยยิ้มอันเปรมปรีด์
ที่จะมีอาคารใหม่ในโรงเรียน

   หนูจำได้ในวันแรกพี่มาถึง
ยังติดตรึงดวงจิตไม่เคยเปลี่ยน
เห็นรอยยิ้มที่สดใสแก้มขาวเนียน
อาคารเรียนคงเสร็จสวยด้วยมืองาม

   เห็นพวกพี่นี้ทุ่มเทงานหนัก
เหงื่อไหลพรากยังสู้ทนขนแบกหาม
ทั้งขุด เจาะ ตี ก่อ อยู่ทุกยาม
แต่ยังวันจนพลบค่ำมุ่งสู้งาน 

   แล้วอาคารหลังใหม่ก้อเสร็จสรรพ
สวยพร้อมกับสนามกีฬาพาสุขสันต์
อีกหลายอย่างพี่สร้างให้สารพัน
คุณค่านั้นมากล้นเกินบรรยาย

   ด้วยพลังอันแข็งแกร่งร่วมกันสร้าง
ให้โนนยางเกิดสิ่งดีที่หลากหลาย
เป็นโรงเรียนที่เพียบพร้อมขึ้นมากมาย
ไม่อายใครก้อเพราะพี่ยื่นให้มา

   แล้วเวลาหมุนมาพาให้จาก
เมื่อมีพบต้องมีพรากจากกันหนา
เมื่อค่ายเปิดก็ต้องปิดตามเวลา

คือสัจจาที่เที่ยงแท้และแแน่นอน

  

พี่จ๋าพี่ ต่อแต่นี้คงไร้เสียง
คงไม่มีเสียงเพลงเหมือนวันก่อน
คงไม่เห็นพี่เล่นเกมส์ก่อนเข้านอน
สุดทอดถอนหัวใจไม่รู้เลือน

   จากนี้คงมีเพียงผลงานพี่
อยู่ตรงนี้ให้พวกหนูและเพื่อนๆ
ได้ใช้เรียนเฝ้าคิดถึงและย้ำเตือน
ดุจเสมือนพี่ยังอยู่คู่โนนยาง

  

สุดท้ายขออวยพรให้พี่ๆๆ
ประสบแต่สิ่งดีๆๆยามไกลห่าง
ขอความดีที่พี่สร้างจงนำทาง
เป็นพลังให้พี่ๆๆมีโชคชัย

   ขออันเชิญเทพเทวาทั่วทุกทิศ
จงประสิทธิ์พรมงคลอันยิ่งใหญ่
แด่พี่ๆๆเกษตรศาตร์ผู้ห่างไกล
คำสุดท้าย"โนนยางรักพี่ทุกคน"

                                                                                                                                                               แต่งโดย ครูและเด็กน้อยโรงเรียนบ้านโนนยาง++++

                                                                                                                                                                        อ้างอิงโดยน้ำ KU.66 คร๊าบบบบบ บ

 

 

ซึ้งมั่กมากกกกก ก ตอนน้องอ่านน้า ข้าพเจ้านี่ นั่งน้ำตาไหลพรากๆๆๆ เรยทีเดียววววว ว "~เรื่องมันเศร้า~"

 

 

 

ท้ายสุดนี้

ภูมิใจในความเป็น "สถาบันในฝัน"

ภูมิใจในความเป็น "เกษตรศาสตร์"

ภูมิใจใน "ศาสตร์แห่งแผ่นดิน"