เทอ…..  เทอรุ้มั้ย? ตั้งแต่ที่เทอจากช้านปายวันนั้น ชีวิตของช้านมันเปลี่ยนไป เทอรุ้มั้ย?

 

 

ทุกอย่างที่เคยสดใส กลับมืดมิด

 

 

ทุกอย่างที่เคยอบอุ่น กลับเว้งว้างหายไป หายไปพร้อมกะเทอ

 

 

เทอ เทอจ๋า มันนานเท่าไหร่แร้วน่ะ ที่เราไม่ได้เจอกัน

 

 

ไม่ได้คุยกัน

 

 

ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน

 

 

ไม่ได้กินข้าวพร้อมกัน

 

 

ไม่ได้เดินไปเรียนด้วยกัน

 

 

ไม่ได้โทรปลุกกันตอนเช้าๆ

 

 

มันนานเท่าไหร่แร้วน่ะ ? .............................

 

 

ตัวช้านเองไม่อยากจาคิดถึงมันเรย

 

 

จิงอยุ่มันอาจเปนเวลาแปปๆสำหรับเทอ แต่สำหรับช้านชีวิตที่ขาดเทอ แต่ละวัน มันโคตนานเรย เทอรุ้มั้ย?

 

 

ตั้งแต่วันแรกที่เทอจากช้านไป

 

ช้านเสียจัย

 

เสียจัย

 

และเสียจัย

 

 

ช้านไม่เคยคาดคิดมาก่อนเรย ว่าเหตุการณ์นี้มานจาเกิดขึ้นกะตัวช้านเอง

 

ช้านไม่เคยคิดมาก่อนเรยเจงๆ ให้ตาย!

 

 

 

แต่พอมาวันนี้ ทุกอย่างมันกลับสายไป

 

 

ช้านไม่สามารถขอให้เทอไม่ไป ช้านไม่อาจรั้งให้เทออยุ่กะช้านได้

 

 

ช้านเข้าจัย เข้าจัยและยอมรับ! อย่างไม่เต็มจัยในการจากปายของเทอ 

 

 

แต่ช้านไม่ได้ขอให้เทอกลับมา เพราะตลอดเวลาเราไม่ได้จากกัน เทอยังอยุ่ในจัยช้านเสมออออ

 

และมันจาเปนเช่นนี้ตลอดปัย....

 

 

แต่ช้านขอ ขอ…. ขอให้ความห่าง ทำให้เรา”คิดถึงกัน” บ้าง ได้มั้ย??

 

ช้านขอแค่น้าน

 

 

 

 

 

สุดท้าย......ทุกวันช้านคิดถึงเทอ

 

     รัก    

 

พลอย.......